30 / 09

 

‘Verhalen zijn mensen. Onze verhalen schieten alle kanten op, en soms, als we geluk hebben, schuiven onze verhalen in elkaar, en dan zijn we een tijdje minder eenzaam.’

Jess Walter / Schitterende ruïnes

Mother (At midday & Morning)

Collage 17/9, study for tapestry

Night & Afternoon

Collage 17/9, study for tapestry

In het atelier / September

 

 

In het atelier / April

In het atelier / 15 Maart

In het atelier / Maart 2018

 

December / 2017

3 barbara polderman kopie.jpg

Tijd

In de laatste week voor de kerstvakantie ruim ik mijn atelier op. Dit jaar valt dat samen met het afronden en documenteren van een beeld. Voor een tentoonstelling in April, in het Gorcums Museum, zijn foto’s nodig en ik denk dat dit beeld er klaar voor is. Ik heb er een jaar aan gewerkt, niet iedere dag en daarnaast aan andere beelden en opdrachten, maar toch. Waarom zo lang? Ik denk omdat verandering een langzaam proces kan zijn. Dit beeld ziet er niet heel anders uit dan vorige beelden, wat is er dan veranderd?

Die verandering zit in iets kleins, in het vertrekpunt waaruit het beeld ontstaan is en de rollen die als maker, beschouwer en onderwerp door elkaar heen lopen. Niet een heel comfortabele positie. Ik ben meer gewend aan observeren, registeren en uitvoeren. Niet aan het herdefiniëren van standpunten. Maar niet alles hoeft comfortabel te zijn, zeker in het atelier niet. Als iets in de basis verschuift, veranderd alles, als in een domino baan. Dat kost blijkbaar tijd (en vertrouwen). Maar als al het goede in 3-en komt, en verandering bestempel ik in deze als goed, dan zijn er twee dingen die daarmee samen hangen.

Een fotoboek dat ik samenstelde voor mijn schoonouders. Van hun kindertijd, studie, verloving, trouwen, kinderen krijgen, een kind verliezen en grootouders worden. Vooral de foto’s uit de verlovingstijd verraste me. Verstilde opnames in grijstonen; innig en optimistisch. Wat weet ik eigenlijk weinig van mensen met wie ik verbonden ben. Een geconcentreerde blik op een ander blijkt ook een nieuw perspectief op jezelf te bieden.  In ieder geval op de constatering hoe snel je dingen invult zonder er werkelijk iets van te weten.

1 barbara polderman.jpeg

Een bericht over een collage van mijn hand (Tijd / Time, 2013) die in Februari op de cover van Het Nederlands tijdschrift voor Geneeskunde komt. Ik was het werkje eigenlijk wat uit het oog verloren maar blij verrast het terug te zien en de tekst te lezen die Jona van Zetten, hoofd kunstzaken van het UMC, erbij schreef. Wonderlijk hoe dingen soms samen vallen.

“We zien een tafereel met een gelaagd interieur met doorkijkjes, klokken en lege schilderijlijsten. Een vallend kopje dat -als bevroren in de tijd- in het beeld hangt en zo een rustplek biedt voor een vogel. Een vervreemdende momentopname van een wereld waarin de tijd stil lijkt te staan.”

Barbara polderman.jpg

Atelier 12 / 2017

Soms is het tijd voor drastische maatregelen; de schaar erin, iets afstoten of weer oppakken. Aan de recente posts zou je het niet afzien maar er is veel gebeurd in het atelier. Met een nieuwe site in de maak pak ik ook dit blog weer op. Wordt vervolgd!

 

IMG_1987.jpg

In het atelier / december 2016

In het atelier is een blog / beeldverslag van het denk- en maakproces in het atelier van Barbara Polderman (www.barbarapolderman.nl)

had my bath (kl)-print.jpg

Goed?

‘Gaat het wel goed met je’ vroeg een vriendin na het lezen van mijn vorige bericht. Ik schrik er van als iemand dat vraagt gevolgd door een zweem van schaamte. Gaat het eigenlijk wel goed? Ik dacht van wel. Ik ben wel openhartig in mijn werk maar doorgaans niet in woord. Met dit blog nam ik me voor om de gedachten, die vooraf gaan aan het maken van werk, te omschrijven. Dat die doorgaans niet heel fleurig zijn wist ik wel maar als het geschreven staat lijkt het een waarheid op zich te worden. Ik beschouw ze meer als wolken die voorbij drijven, uit sommige valt regen maar de meeste veranderen in nieuwe vormen en kleuren. Na verloop van tijd wen je aan het landschap en ontstaat er een samengevat beeld van wat je als je natuurlijke omgeving beschouwd. Het beschrijven van die afzonderlijke beelden valt samen met het maken van getekende dagboeknotities. Het is een poging om meer bewust en specifiek te zijn. ‘En dat doe je dus alleen in je atelier?’ vroeg iemand op een kerstborrel. Ik zag heel even mezelf door zijn ogen, en schaamde me. Niet voor mijn werk, ook niet voor mijzelf maar voor de fragiliteit van wat je uitspreekt. Ik denk dat ik er vergat bij te melden dat ik het behoorlijk naar mijn zin heb in mijn atelier. Verveling, zoeken (of misschien meer nog de angst voor de leegte die je daarin aantreft) zijn voor mij onderdeel van verwondering, je begeesterd en zinvol voelen. Ik ben at ease; op naar 2017!

IMG_8406.jpg